Μια στιγμη εχετε ρεστα..

Φεγγαρακι μου λαμπρο φεξε μου και γλιστρησα, από την ανεμελη αθωα παιδικη αναμνηση κατευθειαν προσγειωση στην πραγματικοτητα.

Τριαντα και κατι "κόβοντας" την κορδελα των υπεροχων πρωτων αντα, σηκωνεις χερια να πανηγυρισεις και γινεσαι ένα με τα κορδονια σου. Ένα νουμερο ταμπου στην συγχρονη ιστορια. 30. Μια λαιμητόμος εκκινηση ηθικων προβληματισμων. Περνας και ότι γινει. Που παμε μπακουρια; Ποτε θα γινω μανος; Σε πηδαν ή τους πηδας; Τζατζικι ή μονο πατατα τοματα; Τινος είναι το παιδι της Μαριας; Κοιτα ποσο εχω για συνταξη ακομα γαμωτοκερατομου.. Εδώ δεν πλαστικοποιησες ακομα την καρτα του ΟΑΕΔ συνταξη ονειρευεσαι. Αυτή που στο τελος θα φτανει μονο για συνδρομη σε βιντεοκλαμπ με εκπτωση στις ταινιες αισθησιακού περιεχομενου. Τις τσοντες. Πες τσοντες, ετσι τις λεμε ολοι. Και μιας και βρισκομαστε στο διαδρομο ας διαλεξουμε την ιστορια.

Ο Δημητρακης στην άλλη μερια. Συμμαθητης από το σχολειο. Δημητρης Πατσαουρης. Πατσαβουρη τον φωναζαν ολοι τοτε. Τι πρωτοτυπο. Χαρακτηριστικη φατσα. Σπυρια παντου λες και η ακμη εχασε το δρομο της και θελησε να εγκατασταθει μονιμα στο προσωπο του, γυαλια εκεινα τα παλιομοδιτικα τα κιτρινοκαφε της μυωπιας που ηταν για ολες τις ωρες της ημερας και μαλλι φρατζατο και φριζατο. Με λιγα λογια μια χτυπημενη από την ζωη κατασταση ανθρωπου. Ετσι ηταν από μικρος. Η εξωτερικη εμφανιση του σου ομολογουσε για τα ψυχολογικα που κουβαλουσε. Τον ειχα διπλανο στο θρανιο. Θυμαμαι ηταν ψυχωτικος. Τοσο ψυχωτικος που από φόβο μην τον εξετάσει ο δάσκαλος, ηταν ικανος να περιλούζεται με βενζίνη και να αυτοπυρπολείται επί καθημερινής βάσεως. Ηταν τοσο στουρνος που με μαθηματικη ακριβεια φαινοταν ότι θα μεινει στην ιδια ταξη μεχρι το βαθυ του γηρας.

   - Δημητρακη; Που'σαι ρε παλιοφιλε του λεω.. Τιναζεται και κανει να αγκαλιασει την ταινια που μολις διαλεγε. Εγω ειμαι ρε φιλε. Δεν με θυμασαι;  …

Ολοι με θυμοντουσαν εμενα. Υπηρξε μια στιγμη που με ειχε κανει ιδιαίτερα δημοφιλή ξεφτιλα τοσο ώστε να μεινω στην ιστορια.

Σε μια εποχη καταληψεων και αναταραχων για να διασωσουμε το σιγουρα αποτυχημενο συστημα εκπαιδευσης ειχαμε κατεβει σε πορεια στο κεντρο της πολης να διαδηλωσουμε για το νομο που τσακιζε το μελλον των κυλικείων στα σχολεια. Ο νομος θεσπιζε και απαιτουσε να πωλουνται νηστήσιμες λουκανικοπιτες, και αυτό είναι το σωστο και όχι ΛΟΥΚΑΝΟΠΙΤΕΣ για να τελειωνουμε και με αυτό το θεμα, οπως επισης να σταματησει η διακινηση γαλακτος βαπορε για να το αντικαταστησουν με γαλα γαιδουριου μιας και ανταποκρινοταν περισσοτερο στην σωστη αναπτυξη των παιδιων. Επινες αγελαδος ησουν μοσχαρι. Επινες γαιδουριου ησουν γαιδουρι. Να μας ειχαν και φρεσκοστυμμενο χυμο τουβλου για να ειμαστε ολοι ντουβαρια με πτυχιο.. Ή χαθηκε να μας δινουν κοκκορισιο να ειμαστε ολοι πετεινοι …. Εγω όλα τα σκεφτομουν. So, κατά την διαρκεια της πορειας ολα ηταν ηρεμα και κανεις δεν προκαλουσε επεισοδια. Τα πανο εγραφαν  " Ψωμι,Τυρι, Παιδεία ΒαλεκαιΖαμπον Στα Κυ-λι-κει-α ". Ο κοσμος φωναζε συνθηματα ειρηνικα και κρατουσαν σφυριχτρες, πλακατ, καδρονια, αλυσιδες, σιδερογροθιες, μολοτοφζ, Καλασνικοφζ και που και που εβλεπες και κανα αρκουδακι αγκαλια να κρεμεται από κρεμαλες σαν το Ιουδα . Εκανα να σκυψω να πιασω μια μακροστενη λαμπα φθοριου που κειτοταν χαμου πεσμενη και παραπονεμενη, διπλα σε ένα αυτοκινητο. Γνωστος για το ποσο ατσουμπαλος ειμαι δεν προλαβα καν να την σηκωσω μισο μετρο και καταλαθος ακουπωντας την στο φτερο του αυτοκινητου οπου στεκομουν εσπασε και εγινε χιλια κομματια…. Αυτο ηταν. Το σπασιμο ακουστηκε παντου. Ολοι γυρισαν προς το μερος μου και με κοιταξαν. Καποιος ειχε κανει την αρχη και αυτος ημουν εγω. Ο αγων ειχε γεννηθει. Μολις ειχα πατησει το κουμπι μιας πυρηνικης κεφαλης. Εκστασιαστηκαν λες και ειχα βαλει καλαθι από την αλλη ακρη του γηπεδου.

 ΔΙΚΕ ΜΟΥΥΥΥΥ ! Φωναζαν ολοι! 

- Όχι ρε παιδ..Καταλθ.. Δε..δε..το …θλα.., ειπα δεν ειπα.

Εσπασαν ότι σπαζόταν… Εκαψαν ότι καιγόταν.. Ετρεχα και δεν εφτανα.. Και ο κωλος μου μαζι. Και ειχε παρει φωτια ασχημα.. Μια μαυρη σελιδα στην ιστορια. Και ειχε ξεκινησει από μενα. Από τοτε δεν ξαναπληρωσα μπυρα σε μαγαζι. Παντου κερασμενα.. Ημουν Θεος. Ο Θεος της ντροπης. Αλλα τι να κανεις όταν δεν εχεις λεφτα για μπυρες. Μοκο και ρεψιμο. Εχω αφησει όμως το Δημητρακι τοση ωρα.. 

 - Με θυμασαι ρε φιλε;

 - Ναι .. πως..πως..τι κανεις; Ειπε με ενθουσιασμό διάρροιας. 

 - Πολύ χαιρομαι που σε βλεπω, ειπα και κανω να του δωσω το δεξι μου.

Μαζευεται και λεει όχι αυτό.. μου δινει το αριστερο του και κανει να φυγει.

Ψυχωτικος όπως παντα, παρόλο που έχει πια φτάσει σε ηλικία τριαντα ετών, αν και δείχνει πολύ νεότερος όταν δεν ανοίγει το στόμα του και τρια χρόνια πιο μικρός οταν το ανοίγει. Πιανω με την ακρη του ματιου τον τιτλο της ταινιας που κρατουσε. "30 και κατι…. Μυστικα του Σειχ Ξου"

Εξ απαλών ονύχων άρχισε να ενδιαφέρεται για τα προβλήματα του σεξ, κατακτώντας μια θέση στο Βιβλίο Γκίνες: ενος ετους και τριων μηνων είχε κιόλας προστάτη. Ναι , ο Δημητρακης γιατρος. Και εγω σερβιτορος σε καμπαρε. Σήμερα αφιερώνει καθημερινά 2-3 ώρες της ημέρας του σε σεξουαλικές μεθοδους, ελπίζοντας , ότι θα βρει, αργά ή γρήγορα, μια ευσεβή γυναικεια ψυχή που να τον συντροφεύει στην καθημερινη του αυτή μελετη.

Με προβλημάτισε. Κοιταω προς τα επανω. H πινακιδα εγραφε " Ιατρικη - Ντοκιμαντερ " 

- Που σου ρε φουστη λεω… σε λαθος διαδρομο ηρθα παλι! Και μου ειπε δεξια μετα τα αστυνομικα.. 

salourdos Δημητρακη time to go..

ΥΓ.  Πρέπει να καθιερωθεί ένα "Κ" για τους κοντούς...

Κοψοχολιάζω κάθε φορά με τ' αμάξια που πηγαίνουν μόνα τους...

#confessions_of_a_problematique_tourist

#xtypa_ki_allo_thatanteksw