Στον καθρέφτη μπροστα..

Πριν από 11 περίπου χρόνια ειχα υποσχεθεί στον εαυτό μου, όταν τελειώσω την στρατιωτική μου θητεία, να κοιμάμαι λίγο περισσότερο, γιατί μέχρι τοτε δεν το έκανα ποτέ όσο έπρεπε.
Αφού τακτοποίησα την ζωή μου στο ράφι της, ξεκίνησα να το κάνω τακτικά. Μεσημέρι... βραδυ.. Λιγο άγχος εκει..λιγο άγχος μετα .. Εκει συνειδητοποίησα οτι έπαψα να σκέφτομαι. Με ενόχλησε ομως. Το δίλλημα ήταν να σταματήσω να κοιμάμαι για να μην χάνω στιγμές και απτην άλλη να τις "πνίγω" στο μαξιλάρι, με αποτέλεσμα να χάνω τα μαλλια μου, αν και αυτο μπορώ να το ρίξω στην κληρονομικότητα για να μου κατσει πιο ελαφρύ στο να το χωνέψω. Καλο θα ηταν όταν ξαπλώνουμε, να θυμόμαστε που και που γιατί πρέπει να είμαστε ευγνώμονες όσες ώρες και αν κοιμόμαστε ..
Το λοιπόν. Η ζωη ειναι στιγμές. Σαν τα βαγόνια του τρένου. Ξερεις τον προορισμό. Αν θες μπαίνεις. Αν θες κάθεσαι και το κοιτάς να περνάει. Εύχεσαι , διεκδικείς , ευτυχείς.
Όλοι έχουμε κάνει λάθη.
Η ζωή δεν έχει έρθει με οδηγίες χρήσης. Το έχουμε ξαναπεί.
Χρονια πολλα σε όλους..

#confessions_of_a_problematique_tourist
#confessions_after_midnight_hours